صدای ثیشه فرهاد مهمیز است گلگون را

دل است آن تخم بیرنگی که بهر جستجوی او

جگر سوراخ سوراخ است نه غربال گردون را

به قدرکوشش عشق ست نعل حسن درآتش

خیال ماسوا فرش است دروحدتسرای دل

درون خویش دارد خانه آیینه بیرون را

حوادث مژده امن است اگردل جمع شدبیدل