به هر مژگان زدن سامان صد میخانه مستی کن

نمی دانم چه تنگی درهم افشرد آه مجنون را

رم این گردباد آخر به ساغرکرد هامون را

که خط جوشیدودرساغرگرفت آن حسن میگون را

به امید چکیدن دست و پایی می زند اشکم

تنزل در نظر معراج باشد همت دون را