به این سامان عزت بوی تمکین نیست گردون را

به تسخیر جهان بی حس از تدبیر فارغ شو

نفس فرساکنی تاکی به مار مرده افسون را

عروج جاه منع سفله طبعیها نمی گردد

ز سختیهای حرص است اینکه خاک اژدها طینت

فرو برده ست اما هضم ننموده ست قارون را

فنا می شوید ازگردکدورت دامن هستی