تیغ بی جوهر ماکرد سفید ابرو را

ما هم ازتاب وتب عشق به خود می بالیم

بر سر آتش اگر هست دمیدن مو را

عرض شوخی چه دهد ناله محروم اثر

بس که تنگ است فضای چمن از ناله من

بر زمین برگ ل از سایه نهد پهلو را

سرنوشتم نتوان خواند مگر در تسلیم