بر زمین برگ ل از سایه نهد پهلو را

عرض شوخی چه دهد ناله محروم اثر

تیغ بی جوهر ماکرد سفید ابرو را

بس که تنگ است فضای چمن از ناله من

سرنوشتم نتوان خواند مگر در تسلیم

توام جبهه خود ساخته ام زانو را

خاک گردیدم و از طعن خسان وارستم