خموش گشتم و اسرار عشق پنهان نیست

به گلشنی که دهم عرض شوخی او را

تحیرآینه رنگ می کند بو را

کسی چه چاره کند حیرت سخنگو را

سربریده هم اینجا چوشمع بیخواب است

مگر به بالش داغی نهیم پهلو را