کسی چه چاره کند حیرت سخنگو را

به گلشنی که دهم عرض شوخی او را

تحیرآینه رنگ می کند بو را

خموش گشتم و اسرار عشق پنهان نیست

سربریده هم اینجا چوشمع بیخواب است

مگر به بالش داغی نهیم پهلو را

ندانم از اثرکوشش کدام دل است