که می کشند به پابوس یارگیسو را

سربریده هم اینجا چوشمع بیخواب است

مگر به بالش داغی نهیم پهلو را

ندانم از اثرکوشش کدام دل است

چه ممکن است نگرددکباب حیرانی

نموده اند به آیینه جلوه او را

به سینه تا نفسی هست ، مشق حسرت کن