عرق سحاب بهاراست رستن مو را

خط غرور مخوان آنقدر ز لوح هوا

یکی مطالعه کن سرنوشت زانو را

خجالت من و ما آبیار مزرع ماست

چو سایه عمر به افتادگی گذشت اما

به هیچ جای نکردیم گرم پهلو را

به دامن شب ما از سحر مگیر سراغ