خجالت من و ما آبیار مزرع ماست

که زیر تیغ نشانده ست نرگس او را

خط غرور مخوان آنقدر ز لوح هوا

یکی مطالعه کن سرنوشت زانو را

عرق سحاب بهاراست رستن مو را

چو سایه عمر به افتادگی گذشت اما

به هیچ جای نکردیم گرم پهلو را