چه آفتی توکه از شوخیت زبان شرار

به حیرت آینه پرداختند روی تو را

زدند شانه ز دلهای چاک موی تو را

به کام سنگ برد شکوه های خوی تو را

زخارهرمژه صد ر نگ موج گل جوشد

به دیده گرگذر افتد خیال روی تو را