زخارهرمژه صد ر نگ موج گل جوشد

زدند شانه ز دلهای چاک موی تو را

چه آفتی توکه از شوخیت زبان شرار

به کام سنگ برد شکوه های خوی تو را

به دیده گرگذر افتد خیال روی تو را

غلام زلف تو سنبل ، اسیر روی توگل

بنفشه بنده خط سبز مشکبوی تو را