فشارآب بقا بس بودگلوی تو را

به چاک جیب سحر فکربخیه برباد است

گسسته اند چو شبنم ز هم رفوی تو را

چه لازم است کشی انتظار تیغ اجل

بود به جرم درستی شکست کار حباب

پری ست آنکه تهی می کند سبوی تورا

غم شکنجه اوهام تا به کی خوردن