به طبع کارگه عشق آتش افتاده است

عرق شد آینه آخر نفس گداخته را

حق است آینه ، ا ینجا ، خیال ما وتو چیست

که دید سایه در آفتاب تاخته را

کسی چه آب زند آشیان فاخته را

چوسود اگربه فلک رفت گرد ما بیدل

ز سجده نیست امان عجز خودشناخته را