کسی چه آب زند آشیان فاخته را

حق است آینه ، ا ینجا ، خیال ما وتو چیست

که دید سایه در آفتاب تاخته را

به طبع کارگه عشق آتش افتاده است

چوسود اگربه فلک رفت گرد ما بیدل

ز سجده نیست امان عجز خودشناخته را