باکلام آبدارت کی رسد لاف گهر

دل توان گفتن نفسهای به هم پیوسته را

غنچه ها در بستر زخم جگر آسوده اند

ای نسیم آتش مزن دلهای الفت خسته را

بیدل اینجا اعتباری نیست حرف بسته را