موج درگوهر زآشوب تپشها ایمن است

گردن مینا بود رگهای تاک این باده را

سینه صافی می کند آیینه را دام مثال

از قبول نقش نبود چاره لوح ساده را

نیست تشویش دگر در بند دل افتاده را

زندگی نذر فناکن از تلاش سوده باش

حفظ تاکی مشت خاری سوختن آماده را