نتوان به وحشت از سر آسودگی گذشت

یعنی شنیده ام سخن ناشنیده را

ماییم و حیرتی و سر راه انتظار

امید منقطع نشود دام چیده را

دام ره است گوش صدای رمیده را

خالی ست بزم صحبت ما ورنه در میان

فرصت کجاست اشک ز مژگان چکیده را