دام ره است گوش صدای رمیده را

ماییم و حیرتی و سر راه انتظار

امید منقطع نشود دام چیده را

نتوان به وحشت از سر آسودگی گذشت

خالی ست بزم صحبت ما ورنه در میان

فرصت کجاست اشک ز مژگان چکیده را

اندیشه فال وهم زد و عمر نام کرد