کم ز هول مرگ نبود غلغل شور جهان

کس نداند جزصدا قدرشکست شیشه را

می شود اسرار دل روشن زتحریک زبان

می دهداین برگ ، بوی غنچه اندیشه را

نعره شیراست مطرب مجلس این بیشه را

همت فرهاد ما را سرنگونی می کشد

ناخن خاریدن سرگر شمارد تیشه را