چون سیاهی زیر می سازد نفس آیینه را

سرمه بینش جهان در چشم ماتاریک کرد

شوخی جوهر بود در دیده خس آیینه را

وقت عارف از دم هستی مکدر می شود

پاک بینان از خم دام عقوبت ایمنند

در نظربازی نمی گردد عسس آیینه را

از تماشاگاه دل ما را سر پرواز نیست