آنکه با آن جلوه سازد روبروآیینه را

غیر جوهر در تماشای خط نو رسته ات

می کند صد آرزو دردل نموآیینه را

خاتم فولاد را از رنگ گل بندد نگین

صورت حالم پریشانتر ز جوش جوهر است

یادگیسوی که کرد آشفته گو آیینه را؟

گرچنین شرمت نگه را محومژگان می کند