ساده لوحی داد عرض دستگاه آیینه را

امیتاز جلوه از ما حیرت آغوشان مخواه

دورگرد دیده می باشد نگاه آیینه را

فرش نادانی ست هرجاآب ورنگ عشرتی ست

گفتگو سیل بنای سینه صافی می شود

امتحانی می توان کردن به آه آیینه را

عرض هستی بر دل روشن غبار ماتم است