جلوه بی رنگی ست اینجانیست راه آیینه را

این زمان ارباب جوهر دام تزویرند و بس

می توان دانست آب زیرکاه آیینه را

با صفای دل چه لازم اینقدر پرداختن

جز به جیب دل سراغ امن نتوان یافتن

چون نفس از هرزه گردی کن پناه آیینه را

بیدل اندر جلوه گاه حسن طاقت سوز اوست