کمینگاه هوسها کرده وضع بی سوالی را

دل از خود می رود بگذارتا مست فغان باشد

جرس آخر به منزل می کندکم هرزه نالی را

قناعت پیشه ای هشدارکاین حرص غنادشمن

حباب باد پیمای تو وهمی در قفس دارد

توشمع هستی اندیشیده ای فانوس خالی را

همه گر عکس آفاق است در آیینه جا دارد