جرس آخر به منزل می کندکم هرزه نالی را

به هر نظاره حسنش شوخی رنگ دگردارد

تصور چون توان کردن جمال بی مثالی را

دل از خود می رود بگذارتا مست فغان باشد

قناعت پیشه ای هشدارکاین حرص غنادشمن

کمینگاه هوسها کرده وضع بی سوالی را

حباب باد پیمای تو وهمی در قفس دارد