به هر نظاره حسنش شوخی رنگ دگردارد

سحر بی پرده گردد غنچه تصویر قالی را

خیالی از دهان او نشانم می دهد اما

همان حکم عدم باشد اثرهای خیالی را

تصور چون توان کردن جمال بی مثالی را

دل از خود می رود بگذارتا مست فغان باشد

جرس آخر به منزل می کندکم هرزه نالی را