همان حکم عدم باشد اثرهای خیالی را

نسیم دامن اوگر وزد گاه خرامیدن

سحر بی پرده گردد غنچه تصویر قالی را

خیالی از دهان او نشانم می دهد اما

به هر نظاره حسنش شوخی رنگ دگردارد

تصور چون توان کردن جمال بی مثالی را

دل از خود می رود بگذارتا مست فغان باشد