درین وادی که خاک است اعتبار جهل و دانشها

به حکم خامشی پیچیدن است این فرش قالی را

وبال رنج پیری برنتابد صاحب جوهر

چنار آتش زند ناچار دلق کهنه سالی را

غباری بر هوادان قصر فطرتهای عالی را

به وحدتخانه دل غیر دل چیزی نمی گنجد

براین آیینه جز تهمت مدان نقش مثالی را