به وحدتخانه دل غیر دل چیزی نمی گنجد

چنار آتش زند ناچار دلق کهنه سالی را

درین وادی که خاک است اعتبار جهل و دانشها

غباری بر هوادان قصر فطرتهای عالی را

براین آیینه جز تهمت مدان نقش مثالی را

اگر خرسندی دل آبیار مزرعت باشد

چوتخم آبله نشو ونماکن پایمالی را