دوش با تیغ تبسم رفتی از بزم و هنوز

مهره آزاد دل دارد بساط نرد ما

گر دهد صدبارگردون خاک عالم را به باد

بشکندآشفتگی رنگی به روی گرد ما

شور بیرون می دهد زخم نمک پرورد ما

در سواد حیرت از یاد جمالت بیخودیم

روز وشب خواب سحر دارد دل شبگرد ما