از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو

که بود از خودگذشتن اولین گام سمند ما

توخواهی پردهرنگین سازخواهی چهره گلگون کن

به هرآتش که باشد سوختن دارد سپند ما

غم بادام تلخی برد شیرینی ز قند ما

ز جوش باده می باید سراغ نشئه پرسیدن

همان نیرنگ بیچونی ست عرض چون و چندما