غم بادام تلخی برد شیرینی ز قند ما

توخواهی پردهرنگین سازخواهی چهره گلگون کن

به هرآتش که باشد سوختن دارد سپند ما

از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو

ز جوش باده می باید سراغ نشئه پرسیدن

همان نیرنگ بیچونی ست عرض چون و چندما

اگر تا صانع از مصنوع راهی می توان بردن