گل ز جیب چاک می بندند بر دستار ما

ذره ایم از خجلت سامان موهومی مپرس

اندک هرچیز دارد خنده بر بسیار ما

شهرت رسوایی ماچون سحرپوشیده نیست

از ازل آشفتگی بنیاد تعمیر دلیم

موی مجنون چیدن است ز سایه دیوارما

یاس پیری قطع کرد از ما امید زندگی