دل را فلک آخر به گدازی نپسندید

یادش دل ما برد به جای دگر از ما

امید حریف نفس سست عنان نیست

ما را برسانید به او پیشتر از ما

هیهات چه برسنگ زد این شیشه گراز ما

تاکی هوس آواره پرواز توان زیست

یارب که جداکرد سر زیر پر از ما؟