عریانی ما برد کلا ه وکمر از ما

آیینه به بر غافل از آن جلوه دمیدیم

جز ما نتوان یافت کسی را بتر از ما

بی پردگی آیینه آثار غنا نیست

گوهر ز قناعت گره طبع محیط است

ازکس دل پر نیست فلک را مگر از ما

کس آینه بر طاق تغافل نپسندد