کز تاب فرصت نفس است اقتباس ما

از شبنم سحر سبق شرم برده ایم

هستی عرق شد از نفس ناسپاس ما

آیینه دلیم کدورت نصیب ماست

مردیم وخاک ما به هواگرد می کند

بی ربطیی که داشت نرفت از حواس ما

جز زیر پا چو آبله خشتی نچید ه ایم