مردیم وخاک ما به هواگرد می کند

هستی عرق شد از نفس ناسپاس ما

آیینه دلیم کدورت نصیب ماست

کز تاب فرصت نفس است اقتباس ما

بی ربطیی که داشت نرفت از حواس ما

جز زیر پا چو آبله خشتی نچید ه ایم

دیگرکدام قصر و چه طاق و اساس ما