با نفس باقیست تا قطع نفس پرخاش ما

محو دیداریم اما از ادب غافل نه ایم

شرم نو رست آنچه دارد دیده خفاش ما

زندگی موضوع اضدادست صلح اینجاکجاست

ازجبین تا نقش پا بستیم آیین عرق

این چراغان کرد آخر غفلت عیاش ما

بیدل این دیگ خیال ازخام جوشیهاپرست