پیکر من ازگداز یاس شد آب و هنوز

می نماید دانه ای سیب زنخدان شما

تا قیامت جوهر وآیینه می جوشد به هم

از غبارم پاک نتوان کرد دامان شما

موج می بالد زبان شکر احسان شما

کی بود یارب که در بزم تبسمهای ناز

چشم زخمم سرمه گیرد از نمکدان شما