نفس از ترانه ساز دل چه فشاند بر سر انجمن

که سخن گهر شد و زدگره به زبان سکته خروش ما

کله چه فتنه شکسته ای که ز حرف تیغ تبسمت

به سحر رسانده دماغ گل ، لب زخم خنده فروش ما

که صدای قلقل شیشه شد پری جنون زده هوش ما

به نگاه عبرتی آب ده زمآل جرات جستجو

که به چشمت آبنه می کشدکف پای آبله پوش ما