قدحی مگربه عرق زند ز خمار خجلت دوش ما

تب شوق سجده نیستی چه فسون دمیده برانجمن

که چوشمع تاقدم ازجبین همه سر نشسته به دوش ما

ز نشاط محفل زندگی به چه نازد امشب منفعل

دگر از تعین خودسری چه کشیم زحمت سوختن

که فتاد برکف پاکنون نگه چراغ خموش ما

نرسید فطرت هیچکس به خیال بیدل و معنی اش