تاب و تب قیامت هستی کشیده ایم

انگور را ز ریشه برآورد تاک ما

بردیم تا سپهر غبار جنون چو صبح

برشمع خنده ختم شد ازجیب چاک ما

ازمرگ نیست آن هه تشویش و باک ما

کهسار را ز ناله ما باد می برد

کس را به درد عشق مباد اشتراک ما