کهسار را ز ناله ما باد می برد

برشمع خنده ختم شد ازجیب چاک ما

تاب و تب قیامت هستی کشیده ایم

ازمرگ نیست آن هه تشویش و باک ما

کس را به درد عشق مباد اشتراک ما

قناد نیست مائده آرای بزم عشق

لذت گمان مبرکه زمخت است زاک ما