مژگان بس است سر به سمک تاسماک ما

قناد نیست مائده آرای بزم عشق

لذت گمان مبرکه زمخت است زاک ما

پست و بلند شوخی نظاره هیچ نیست

آخربه فکرخویش فرورفتن است وبس

چون شمع کنده است گریبان مغاک ما

صیقل مزن بر آینه عرض انفعال