چون شمع کنده است گریبان مغاک ما

پست و بلند شوخی نظاره هیچ نیست

مژگان بس است سر به سمک تاسماک ما

آخربه فکرخویش فرورفتن است وبس

صیقل مزن بر آینه عرض انفعال

ای جهد خشک کن عرق شرمناک ما

بیدل ز درد عشق بسی خون گریستی