سعی گوهر برگرفت بار دل از دوش موج

رشته مگر بگسلد تا دهد آهنگ ما

در قفس عافیت هرزه فسردیم حیف

شور شکستی نزدگل به سر رنگ ما

آبله چشمی ندوخت بر قدم لنگ ما

عالم بی مطلبی عرصه پرخاش کیست

نیست روان خون زخم جزعرق ازجنگ ما