ضبط نفس چنو زخم دل ست التیام ما

کس با دل گرفته چه صید آرزوکند

این غنچه وا شودکه گل افتد به دام ما

صد رنگ خون به جیب تامل نهفته ایم

همواری طبیعت پرکار روشن است

مستی نخوانده است کس از خط جام ما

در مکتب تسلسل عقلت نمی رسد