جز پیش خویش راه شکایت کجا برد

در نقطه دهن الفی داشت میم ما

در عالم نوازش مطلق، کجاست رد

بخشیده است بر همه خود راکریم ما

با غیر صحبتی که ندارد ندیم ما

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده ایم

از زیر پای ما نکشدکس گلیم ما