میدان حیرت صف آیینه رفته ایم

با غیر صحبتی که ندارد ندیم ما

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده ایم

از زیر پای ما نکشدکس گلیم ما

شمشیرمی کشد به سرخود غنیم ما

آغوشها به حسرت دیدار بازکرد

زخم دل به تیغ تغافل دو نیم ما